Księżna Olga — kobieta, która rządziła państwem wtedy, gdy nie było to zajęcie dla kobiet.

Od dziecka byłam dumna, że noszę to samo imię. Nigdy nie przechodziłam obojętnie obok jej pomnika w Kijowie.

Po śmierci męża wzięła władzę w swoje ręce i rządziła twardo, mądrze, rozbudowywała państwo. Jako pierwsza spośród naszych władców przyjęła chrześcijaństwo, jeszcze przed Włodzimierzem. Było w tym coś bardzo dalekowzrocznego. A potem z jej rodu wyrósł i Włodzimierz, i wszystko, co nastało później.

Wokół niej — obrazy, które dla mnie mówią o sile i rodzie. Korzeń wrastający w ziemię. Tury po obu stronach — dzika siła, która jej strzeże. I krzyż — jej wybór, który wiele zmienił.

Kiedy malowałam, odkryłam mnóstwo nowego o książęcym stroju. Że złote zawieszki przy skroniach nazywają się kołty — i że kiedyś wkładano do nich pachnącą tkaninę, więc pachniały. Że płaszcz na jednym ramieniu to korzno, obręcz na szyi — grzywna, a sam wieniec na głowie mocuje się na wąskiej opasce zwanej oczelie. Drobiazgi, a malować od razu ciekawiej, gdy wiesz, co to jest i po co.

Dla mnie ona jest o początku. A początek często właśnie taki bywa: cichy, twardy i kobiecy.